| iam's profile...A lot like LOVE...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 28 จะทำยังไงกับ..หัวใจ..ที่ไร้อิสระ.........................................................................................................
เคยคิดว่าถ้าเรารักใครซักคนแล้ว..ก็คงไม่ต้องแคร์อะไรอีกแล้ว
แคร์แค่เธอและฉั้นเท่านั้น
เพราะเกิดมาก็ต้องอยู่ตรงกลางเป็นลูกคนกลาง ต้องรักพี่ รักน้อง (ไม่ต้องรักตัวเอง) เป็นลูกที่ดี(บางครั้งก็อยากเลว) เป็นหลานที่อยู่ในโอวาทของผู้ใหญ่ ถ้าตามใจตัวเอง จะผิดทันที เมื่อเห็นใครทำอะไรผิดก็ต้องให้มองโลกในแง่ดีว่าเค้าไม่ผิดหรอก ต้องเข้าใจคนอื่นให้มากๆ(ทั้งๆที่ตัวเอง...ก็ยังไม่เข้าใจ) ไม่ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง เป็นกุลสตรี เป็นคนที่มีค่าสำหรับทุกคน(ไม่ใช่ตัวเอง) ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกล้วนสำคัญ(ยกเว้นตัวเอง)
คนเราเลือกเกิดไม่ได้..ก็จริงอยู่..ใครล่ะที่อยากจะเลือกเกิดมาเป็น..อะไรซักอย่างที่ไม่มีอิสระ(ทางความรู้สึก)
อิจฉาเด็กน้อยลูกแม่ค้าขายข้าวแกง ชาวสวนข้างบ้าน และแม้แต่อิจฉาลูกแมวที่เดินเที่ยวเล่นไปวันๆโดยไม่ต้องคิดอะไรและก็ไม่ต้องรับภาระมากมาย...เหมือนเราในตอนนี้
เบื่อ...
กับคำว่า"ไม่สนใจสิ่งที่ฉั้นสร้างไว้ให้แกรึไง" "ไม่อยากได้รึไง" "แล้วต่อไปใครจะดูแลล่ะ"
ไม่ใช่เราไม่รับรู้ความหวังดีนั้นนะ
แค่เรารู้จักตัวเองไง
รู้ว่ารักอิสระมากกว่าสิ่งอื่นใด
ชื่อเสียงบ้าๆบอๆของโคตรเง่าสักกะหราด โคตรเกลียดเลย
ผิดมั้ย...
ที่ไม่ต้องการสิ่งที่พ่อแม่จะให้...ไม่ใช่ไม่ดี...แต่เราไม่ชอบ เท่านั้นเอง
คิดว่าออกมาอยู่ไกลๆแล้วจะดีขึ้นซะอีก
ผิดถนัดเลย
อยากมีชีวิต..มีหัวใจที่อิสระเหมือนคนอื่นๆเค้าจังเลย
อยากอยู่กับคนที่เรารักและเค้าก็รักเรา
ไม่อยากปวดร้าวกับความรู้สึกผิด
ไม่อยากให้คนที่เรารักต้องมาเสียใจกับความบ้าบอของเรา
อยากรักคนที่อยากรัก
อยากรักตัวเองจัง
ทำไมทำไม่ได้ซักที
ความสุขอยู่ที่ไหนกันนะ...
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://iyamwandy.spaces.live.com/blog/cns!9B83770C7A8E6E00!483.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
